Niet te doen.

Op 14 augustus heb ik een nieuwe scan laten maken van mijn rug.
De neurologe had voor mij een afspraak geregeld in het universitair ziekenhuis van Edegem. Daar hebben ze nl. een betere scanner dan in Mechelen. Men kan daar scans mee maken waarop men veel meer ziet.
Omdat ik, na 20 maanden, nog steeds hetzelfde raar gevoel heb in mijn benen en rond mijn middenrif, vond de neurologe het zinvol om verder te zoeken naar de oorzaak.

Ik dus naar Edegem.
Even zoeken en even wachten. En dan was het mijn beurt. Voordat je in een scan gaat, moet je een formulier invullen, waarop je o.m. verklaart "niet bang te zijn in kleine ruimtes" en "ongeveer een half uur te kunnen stilliggen".

Je krijgt een hoofdtelefoon opgezet, want zo'n scanner maakt een hels lawaai.
En dan word je er in geschoven.
En daar lig je dan : geduldig te wachten. Af en toe is het er stil en af en toe lijkt men er met een drilboor naast je hoofd bezig.
Wachten. Wachten. Wachten. Je hebt geen idee van uur of tijd.
Na een hele poos (waarschijnlijk een half uur) kwam de verpleegkundige terug opdagen en schoof ze me eruit.
Ik dacht dus dat het voorbij was.
Maar nee, hoor.
"Alles goed met u, mevrouw ?"
"We gaan nog even het bovenste deel van je rug scannen."
En hop, ik werd er opnieuw ingeschoven.
Nog even ?
Dat duurde ontzettend lang.
Ik begon te denken : straks is iedereen hier weg, en zijn ze mij vergeten.
Ik probeerde kalm te blijven en aan aangename dingen te denken.
Maar het blééf maar duren.
Zou ik dan toch last hebben van claustrofobie ?
Wat als ik hier een paniekaanval kreeg ?

Als ik nu eens op het belletje druk, dat ik in mijn hand heb ? Maar dan is het hele onderzoek misschien naar de vaantjes. "IK WIL ERUIT !", schreeuwde ik inwendig.

En eindelijk, na vreselijk lang onbeweeglijk liggen, kwam ze mij verlossen.
In totaal had het een UUR geduurd !
Dat was niet de afspraak.
Een ideale foltermethode is dat.

Ik vroeg of er nu iets te zien was op die scan. Maar het enige antwoord dat ik kreeg, was dat de neurologe het nog moest interpreteren.
Dat werd dus : nog een week in spanning zitten. Want pas 8 dagen later zou ik mogen bellen voor de uitslag.
Een tumor aan mijn ruggengraat ?
Een operatie in het verschiet ?
Weereens afwachten.

Een week later belde ik dus naar de neurologe.
En het antwoord was : "niets gevonden".

Dat moet ik zien als positief nieuws, maar er IS wel iets en nu hebben ze het nog niet gevonden.
Vervelend, hoor.

Zwemmen

De voorbije winter deed ik, op aanraden van de fysiotherapeute, verwoede pogingen om terug te lopen. Hardlopen, zoals men dat in Nederland noemt.
Doch "hard"lopen kon je dat niet bepaald noemen. Het was een gesukkel van jewelste ; echt om moedeloos van te worden. Ik heb alles geprobeerd : sneller lopen, langer lopen, ondanks het onprettige gevoel in mijn benen en heupen.
Na elk loopje leek het wel even wat beter te gaan met mijn benen en mijn rug. (Of ik maakte mezelf wijs dat er enige progressie was.) Maar een echte blijvende verbetering zat er niet in.
De fysiotherapeute wist het dan ook niet meer en gaf het op.

Terug naar af.

Nu heb ik het zwemmen (her)ontdekt.
En, Karen heeft gelijk : zwemmen is veel beter voor je rug dan lopen.
Dat voel je zo.
Logisch eigenlijk, want je bent gewichtloos in het water.
Na elk zwembeurtje voel ik me heel fit. Ik kan het ook al wat beter. Mijn armspieren zijn beter getraind, door de turnoefeningen die ik dagelijks doe. Ik heb me een zwembrilletje aangeschaft : leuk om onder water te zwemmen. Onder water zwemmen is aangenamer dan boven water, zeker als je je ogen kan open houden. Mijn slagen zijn duidelijk groter en rustiger onder water. En mijn adem kan ik vrij lang inhouden.


Deze week ben ik opnieuw naar de neurologe geweest, want men heeft nog steeds de oorzaak van mijn klachten niet gevonden.
Er gaat nu een betere MRI van van mijn ruggenmerg gemaakt worden ; één waar men veel meer op kan zien...
Ik hoop dat men nu eindelijk gaat vinden wat er loos is, na 20 maanden (!)
Misschien is er dan toch nog iets aan te doen.

En anders zeg ik het lopen definitief vaarwel.

Op naar het zwembad.
Want stilzitten, daar word ik zot van.

"Veel geld verdienen" voor dummies

De boekenreeks "voor dummies" heeft heel veel succes.
Het is dan ook een zeer slim concept.
Je neemt één of ander onderwerp en je legt alles stap voor stap uit.
Iedereen moet het begrijpen.
Ah ja, er staat in de titel "voor dummies". Dus, wat als je dàt niet kan volgen ?
Dan is het hopeloos.

Zo kocht ik eens een boek
"Digitale fotografie voor dummies".
Euhh, het ligt daar ergens.
Hopeloos.

Maar daar gaat het hier niet over.
Ik wou het even hebben over een DVD "voor dummies".
In afwachting dat ik terug normaal kan hardlopen, heb ik me op grondoefeningen gestort, om al mijn spieren op een zachte manier te trainen en om soepel te blijven.
"Pilates" leek me de ideale work-out.
Ik heb er een duidelijk boek van en fiches met foto's en uitleg.
Nu wou ik het echter wel eens zien voordoen door een professional.
Dus haalde ik in de bibliotheek 2 DVD's met pilates-oefeningen.
De ene is schitterend : een dame doet alles rustig voor, met een duidelijke uitleg erbij. Perfect te volgen.
Maar die andere : "Pilates voor dummies".
Een ramp !
De vrouw die het voordoet, werkte al direct op mijn zenuwen.
Tateren en tateren, de oefeningen veel te snel afgehaspeld. En "adem in, adem uit, adem in, adem uit". Zo snel kan ik niet ademen, hoor.
Als beginner zou je zo'n DVD kopen. Want het is tenslotte van die bekende reeks ; dat zal vast wel goed zijn.
En dan ben je echt bedot, want het is gewoon niet correct.
Van de hele filosofie van Joseph Pilates blijft niets over :
Controle ; concentratie ; door mentale sterkte de spieren beheersen.
Een sterk "powerhuis" ontwikkelen.
...
"Voor dummies" : platte commercie, waar je niets aan hebt.

Een beetje getraind vandaag.

Op deze zonnige ochtend begaf ik me nog eens naar het park.
Omdat het lopen maar een gesukkel blijft, besloot ik om er een werptraining van de maken. Ik heb een eigen discus, dus waarom geen discuswerpen oefenen in het park ?
Eerst een kwartiertje gejogd, en daarna kon ik aan mijn discustraining beginnen.
Met de discus en een vod naar het voetbalveld, en werpen maar.
De vod kwam goed van pas, want het gras was nog nat en dus moest de discus elke keer afgedroogd worden.
De juiste techniek van het discuswerpen heb ik nooit onder de knie gekregen.
Het is ingewikkeld. Je afzetbeen (sterkste been) zou normaal moeten overeenkomen met je zwaai-arm. Is je rechterbeen het sterkste, dan is je rechterarm de zwaai-arm.
Bij mij is dat NIET zo.
Mijn afzetbeen (bij horden) is rechts, maar mijn zwaai-arm is mijn linkerarm.
En in een startblok zit ik dan ook weer omgekeerd : niet met mijn sterkste been op het achterste blok.
Misschien komt het allemaal doordat ik normaal linkshandig ben, maar verplicht werd om rechts te schrijven. En ben ik dan ook linksvoetig ?
Voor de horden is het een groot voordeel als je met beide benen even sterk kunt afzetten. Er zijn er die dat kunnen. En dan kan je bij 100 m horden vier stappen ertussen nemen, i.p.v. drie. Met drie moet je geweldig grote stappen zetten, en met vijf verlies je te veel tijd en zijn de stapjes te klein.
Maar horden is mijn probleem niet meer. Daar moet ik zelfs niet meer aan denken.

Dus : discuswerpen maar ; zonder te draaien.
Binnenkort kan ik aan een wedstrijd deelnemen. Ik heb een rugnummer, dus ik kan meedoen. Lopen zit er niet in, maar met discuswerpen kan ik er dan toch ook weer eventjes terug bij zijn.

Hoera ! Driewerf hoera !

De nieuwe matras is er !
Al drie nachten heb ik heerlijk geslapen.
Ik heb de indruk dat ik maanden slaap in te halen heb.
De laatste tijd kreeg ik 's nachts vaak kramp in mijn voeten en benen, als ik mij ook maar een beetje durfde te rekken.
Dat was vanaf de eerste nacht op de nieuwe matras gedaan.

Nu hoop ik dat de rest van mijn rugproblemen ook opgelost geraken.
Mijn tussenwervelschijven kunnen nu tenminste recupereren tijdens de nacht.
Misschien gaat dat rare gevoel in mijn benen en voeten dan ook weg, en kan ik terug normaal lopen.

Voor een rugpatiënt is een goeie matras uiterst belangrijk.
Wat mij verbaasde was dat de kinesiste in de winkel mij de superzachte matras aanraadde. En vroeger dachten de mensen dat je hard moest liggen. Ze legden er soms zelfs nog een plank onder ook.
Een lichte persoon moet een heel zachte matras hebben. Je zakt daar op bepaalde punten heerlijk in, maar je ruggengraat blijft mooi recht. En je voelt zo dat het steun geeft.
Ik slaap meestal gewoon in ruglig.
Die manier van slapen noemt men "het lijk".
Echt waar. Heb ik gelezen op rugweb.
Een zwaarwichtig persoon heeft een harde matras nodig. We hebben er nu dus twee verschillende gekocht. Patrick schijnt geen verschil te voelen. Als je geen last hebt van je rug, kan je overal op slapen. (zoals ik vroeger).

Uitgerust (en niet geradbraakt) aan je dag kunnen beginnen ; wat is dat fijn.

Wat brengt de toekomst ?

Zal ik nog eens wat zeuren over mijn rug en benen en voeten en tenen ?
Wel ja. Daar dient een blog toch voor, zeker. Je hoeft je naasten niet de oren van hun kop te zeuren ; je schrijft het gewoon allemaal van je af op je blog.
En wie het wil lezen, leest het en de anderen niet.
De therapeutische functie van een blog...
Mijn benen en voeten dus.
Genepen gevoel, alsof ik hele straffe kousen aan heb. Elektriciteit in mijn benen. Krampvoeten. Hoe kan ik het uitleggen ?
Geen mens snapt wat ik voel. Helaas ook geen enkele dokter.

Het begon allemaal op 14 november 2010.
Eind 2011 had ik nieuwe hoop.
De fysiotherapeute, die ik toen raadpleegde, was ervan overtuigd dat het in orde zou komen en dat ik opnieuw zou kunnen lopen.
Nou, een beetje lopen kan ik inderdaad wel. Maar dat verkeerde gevoel in mijn benen en voeten blijft daar nog steeds zitten. De hele dag ; altijd.
Waarschijnlijk een zenuw die een klein beetje gekneld zit, in mijn rug.
Of het goed is om daarmee te blijven lopen, weet ik niet.
Met de fysiotherapie, die me nieuwe hoop gaf, is het ook niet goed gekomen. Het is eigenlijk nog altijd hetzelfde.
Akkoord, een mens hoeft niet te lopen in het dagelijkse leven. Maar nu begin ik me toch af te vragen of ik dan mijn hele verdere leven met dat rare gevoel moet blijven rondlopen. Het ziet ernaar uit dat dat inderdaad het geval is.

Omdat mijn rug en benen altijd 's avonds beter zijn dan 's morgens, denk ik dat het aan mijn matras ligt. Mijn rug recupereert niet tijdens mijn slaap. Ik kom uit bed zoals een tachtigjarige.
Dus : nu is al mijn hoop gevestigd op de nieuwe matras, die woensdag geleverd wordt.
Nog drie nachten slecht liggen, en daarna de hemel op aarde ?
Eindelijk terug zo goed slapen als ik vroeger altijd deed : als een roosje. En uitgerust aan de nieuwe dag beginnen, in plaats van geradbraakt aan de nieuwe dag beginnen.
Misschien komt daarna alles vanzelf goed.
Ik hoop het van harte.
Geloof ik nog in Sinterklaas ? ... Nog drie keer slapen...