De zomerkalender

Ik weet nog dat ik vorig jaar rond deze tijd blij was dat de zomerkalender was gekomen. Dan kon ik mijn planning beginnen te maken voor het piste-seizoen.
... Er kwam van de hele planning niets in huis...
Kliniek en ellende, meer niet.

Deze week kreeg ik de zomerkalender 2009 in de bus.
Maar het liet me vrij koud. Wat moet ik ermee ?
Gelukkig had ik deze keer ook de "joggings & marathons" besteld (in december al). Zo kan ik een planning maken van de joggings die ik eventueel zal gaan meelopen.
Op de piste is er sowieso nog niet veel te doen in april en mei : bijna allemaal alleen voor de jeugd. Maar de pistemeeting van onze eigen club in mei : die staat wel al in mijn agenda.
Waarschijnlijk ga ik daar voor de langste afstand : de 2 mijl. Ik ben dan toch met afstandstrainingen bezig.
Twee jaar geleden heb ik daar ook de 2 mijl meegelopen. Toen was het ter voorbereiding van mijn 2000 steeple....
Verderop in het zomerseizoen, plan ik nog wel enkele baanwedstrijden.
Alles hangt af van blessurevrij blijven.
Het is altijd balanceren op een dunne koord, op mijn leeftijd.
Dus erg veel planning (op langere termijn) is er voorlopig niet bij.

Vijf dagen gerust...

en die verrekking zit er nog steeds, in mijn hamstring. Ze zat er al van voor de jogging van Hofstade.
Ik heb nu net een loopje van 7 km gedaan, maar ik voelde daar de hele tijd 'iets' zitten. Lastig, hoor. Nu heb ik er wat reflexspray op gespoten, maar of dat veel helpt, weet ik niet.
Een mens kan toch niet eeuwig blijven rusten.
Ik denk dat de topatleten altijd wel ergens een pijntje hebben, maar die lopen daar gewoon mee verder, tot ze echt niet anders meer kunnen dan even rusten. Zij gaan dan ook meteen naar kinesisten en andere specialisten, want zij hebben geen tijd te verliezen.

Ondertussen heb ik me ingeschreven voor de 10 km van Mechelen.
11 april nadert met rasse schreden. Oei oei, niet veel tijd meer om wat conditie op te bouwen.

Op joggings.be las ik wat de meeste 'joggers' zoal trainen op een week. Pff, daar val je echt van achterover. Niet moeilijk dat ik niet meer kan volgen, met mijn povere 3 trainingskes en een totaal van om en bij de 20 km per week. Dat totaal moet ik zeker optrekken naar 40 km ... en misschien toch best ook minimum 4 trainingssessies per week voorzien (of nog beter : 5).
Ik weet het goed genoeg wat men moet doen om in vorm te geraken. Alleen zijn er altijd allerhande factoren die roet in het eten gooien.
De goesting is er anders wel.
En dat lijkt me toch al een belangrijk uitgangspunt.

Eindelijk !

Daar is de lente.

Wat hebben we er dit jaar lang op moeten wachten !

Hoogtijd dus om er weer in te vliegen.

Mannen en vrouwen

Bij de nabeschouwingen van de jogging van het voorbije weekend, was ik één ding vergeten.
Op de piste of in de cross loop je alleen tegen vrouwen, maar bij een wegwedstrijd of jogging is het natuurlijk gemengd.
Om mijn matige prestatie dus wat mooier te kleuren, moet ik alleen vergelijken met de dames die meeliepen. En dan ben ik niet 33e van 40 , maar 7e van 13.
Dat klinkt al beter, vind ik.
Ja ja, emancipatie of niet, wij hebben nu eenmaal minder spiermassa. Niets aan te doen.
Feit blijft dat ik zaterdag niet sneller liep dan op training in het park. Dat moet dus volgende keer beter.

Mijn rug doet het ondertussen nog steeds prima. Elf maanden na "operatie katastrofe".

Wat een geluk !

Mijn eerste wedstrijd van het jaar

Zaterdag ben ik de jogging van Hofstade gaan meelopen.
Een echte "wedstrijd" kan je dat misschien niet noemen, maar er was toch tijdsopname.
Men had zo'n 15° C voorspeld, doch die voorspelling was een beetje fout : het was koud, bewolkt en miezerig weer.
Ik was er echter op gebrand om nog eens iets mee te doen. Dat was lang geleden.
Men kon kiezen tussen 3 km 200, 6km 400 en 9 km 600 ; wat neerkwam op 1 of 2 of 3 ronden.
Ik koos voor de langste afstand, dus drie ronden. Het was een mooie omloop : afwisselend aardewegen en verharde wegen, en een beetje bergop en bergaf, rond een grote vijver.
Ik heb mijn tempo prima kunnen volhouden : ongeveer 17'30" per ronde.
Misschien is dat een teken dat ik veel te traag heb gelopen, maar ik wilde er zeker van zijn dat ik de afstand aankon. Dat bleek dus geen probleem te zijn.
In de 10 km van Mechelen (11 april) zal ik van in 't begin toch een beetje sneller lopen.
Mijn streefdoel is : rond de 50 minuten op de 10 km. Dat is wel 12 km/uur. Misschien is, op korte termijn, 55 minuten op 10 km een realistischer doel...
Nu had ik 52'51" op de 9 km 600.

In ieder geval was het heel leuk. En mijn angst om in de laatste ronde nog helemaal alleen bezig te zijn, bleek ongegrond. Er waren er nog enkele achter mij.
Het probleem is nl. vaak dat de beste lopers de langste afstand lopen en als die van de 6 km dan allemaal aangekomen zijn...
Nu was ik 33e van 40. En aan de tijden te zien, zou ik op de 6 km ongeveer 29e van 50 geweest zijn.
Mijn clubgenote, Else, liep de hele tijd zo'n 100 meter voor mij, maar ik heb haar niet meer kunnen inhalen. Zij had nog een eindspurt in huis.

Relatieve rust.

In 't weekend had ik weer twee dagen achtereen getraind.
En lap, zondagavond voelde ik een lichte verrekking in mijn hamstring.
Geen nood, een paar dagen rust en alles zou weer in orde zijn. Maar gisteren (woensdag) zat het er nog een beetje in. Na vijf minuten heb ik mijn training gestaakt, want ik ben ingeschreven voor de jogging van zaterdag in Hofstade, en ik wil niet dat ik meteen al forfait moet geven, wegens een stomme verrekking.
Op de blog van André (leeftijds- en clubgenoot, en recordhouder 800 m) lees ik dat hij het moeilijk heeft met zijn twee weken rust. In zijn rustperiode mag hij maar 3 maal per week een loopje doen van 40 minuten. Nou, dat is precies wat ik het voorbije half jaar haalde als training : 3 X 40 minuten. Bij mij is dat "training" en bij hem is dat "rust".
Ik zal het nog wel opdrijven tot vier trainingen per week, maar meer niet. Mijn ambities reiken dan ook niet meer zo ver.
Toch ben ik al gaan kijken in de ranglijsten, om te zien wat je als vijftiger nog moet kunnen om in de top 10 te geraken op bepaalde nummers. Ik ben benieuwd wat ik op de lange afstand nog kan bereiken, na al die jaren. Je ziet het, de competiezin gaat er toch nooit helemaal uit.
En, waarom zou een mens niet een beetje mogen dromen....?