10 kilometer.

Van de voorziene jogging in Putte-Grasheide is gisteren niets in huis gekomen, maar ik heb wel 10 kilometer gelopen op de Dijledijk.
Dat is iets verder dan ik gewend ben. Het ging bijzonder vlot tot aan de vijver voorbij Muizen-brug. Ik had dan ook flink wat rugwind tot daar. Dus : de laatste vijf kilometer in tegenwind ! Wat een verschil. Enfin, het viel wel mee. Alleen de laatste kilometer protesteerden alle gewrichten in mijn benen.
En ik ben er vandaag zowaar een beetje stijf van.
Tegen de 10 km van Mechelen moet ik zeker nog wat vaker kilometers trainen.
Het doel is om toch onder de 55 minuten te finishen. Er hangt ook veel af van het weer op die dag.
Vorig jaar was het die hete dag in april (toen ze de marathon van Rotterdam hebben stilgelegd wegens de hitte) ; toen heb ik gewoon na 3 km opgegeven... Met een hoofd als een tomaat.
Niet te doen !
Ik kan al beter tegen de warmte dan vroeger, maar trop is te veel.
(Op de foto : Dijle, spoorwegbrug, Hanswijkkerk : bij dit uitzicht zit ik aan mijn laatste kilometer...)

Het jaarboek.

Het jaarboek 2007 van de Belgische atletiek is weer verschenen.
Daar staan alle goeie prestaties in van atleten, in alle piste-disciplines, alle uitslagen van kampioenschappen, enz, enz.
Elk jaar is het de bedoeling om als atlete in dat boek te geraken. Want dat betekent dat je op één of meerdere nummers toch behoorlijk hebt gepresteerd. Je kan daar ook je tijden vergelijken met leeftijdsgenoten. Want vergelijken met twintigers, dat doe ik best niet meer...
Vorig jaar was voor mij een jaar van veel rugpijn.
Daarom mocht ik mijn favoriete nummer, het verspringen, niet meer meedoen. Lopen heb ik nog kunnen doen, maar ik heb zeer weinig wedstrijden meegedaan.
Eens kijken in dat dikke boek :
Bij W45 (= women45) : de 9e beste van België op de 800 m en de 7e op de 1000 meter. Op de 2000 steeple de eerste en enige (bijna geen enkele vrouw durft de steeple aan en/of geraakt over de balken).

En op de 4 X 100 staan we bij +35 op de twaalfde plaats met RAM. Niet slecht, voor een ploegje dat daar nooit op traint en waar eigenlijk maar twee van de vier echte sprintsters zijn ...
Bij de mannen staat André Lafère (RAM) op de eerste plaats op 800 m ! (M45)
En ik zie dat Omer Van Noten (ondertussen M60), vroegere clubgenoot, ook nog steeds in goede doen is. Hij staat nummer één op de 1500 m en op de 3000 m.... En Herman Peeters bij de M65 ... (mijn vroegere trainer).

Bij hamerslingeren vind ik onze clubgenote, Kathleen De Wolf, op nummer één ...
Ge moet het maar doen.
Kathleen slingert de hamer 43,74 meter ver ! (Het voordeel van alle nummers eens zelf uit te proberen, is dat je je iets kan voorstellen bij zulke prestaties. Ikzelf heb ook eens een hamer weggeslingerd en ik kwam aan geen 15 meter... Niet meteen mijn specialiteit, dus. -) )
Er staan nog veel andere clubgenoten in het boek ; veel te veel om hier allemaal op te noemen.

29 februari

Hoe weet zo'n computer nu dat het vandaag 29 februari is en niet 1 maart ?
Enfin, niet over piekeren. Een extra dag in februari en een extra training volbracht. Twee ronden in 't park. De eerste ging nogal strammetjes : 17'14" op 3 km. De tweede ging beter dan verwacht : meteen dik twee minuten sneller : 15'09", in mijn eentje.
Mooi zo. Morgen eens goed rusten en dan zondag misschien de jogging van Putte-Grasheide meedoen. Dat is jàren geleden en dat is een leuke jogging (toen toch).
Er staat momenteel nogal veel wind. Hopelijk is dat zondag beter. De weersvoorspellingen zien er niet slecht uit : beetje bewolkt, wat motregen, goeie temperatuur. Dus, als het meevalt met die wind, wordt het ideaal loopweer.
Ga ik de tien km aandurven of wordt het de vijf ?
We zien wel. Het wordt alvast een goeie voorbereiding op de 10 km van Mechelen, die plaats vindt op 12 april.

"Dagboek van een poes."

Enkel voor echte kattenliefhebbers : een aanrader : "Dagboek van een poes", geschreven door Remco Campert. Ja, Campert is een gevestigde waarde in de Nederlandstalige literatuur. Maar dit boekje is zeker geen zwaarwichtige "Literatuur" met een hoofdletter.

Ongelooflijk leuk en zeer herkenbaar voor mensen die zelf een kat hebben. Het lijkt wel door onze eigen poes te zijn geschreven.

Hoe ze 's morgens onvermoeibaar het bed op en af springt tot je ze eten komt geven. Voor dag en dauw, natuurlijk ! (een wekker is een totaal overbodig object)

Hoe ze zeer verongelijkt wegstapt, als je ze van het boek afjaagt, dat je tracht te lezen.

Hoe ze zo tevreden op je schoot kan liggen ronken, dat je het haar onmogelijk kan aandoen om dan op te staan om wat anders te gaan doen ....

Kattenmensen begrijpen wel wat ik bedoel.

Snipverkouden.

Dat is balen, zeg. Heb ik vandaag een dagje vrij, is het mooi loopweer en nu ben ik toch wel verkouden, zeker. Met zo'n snotkop is het zinloos om te gaan lopen. Maar eigenlijk mag ik niet klagen : vroeger had ik zo ongeveer drie verkoudheden per winter. En nu is dit de eerste in twee jaar tijd. Zou het door die vieze smog komen dat ik besmet ben geraakt ? Of gewoon door mijn collega die al sedert maandag zat te snotteren en te hoesten ? Die had zaterdag in Lier de halve marathon gelopen en was daarna blijven babbelen, in 't zweet en bij 6°C, zonder iets bij aan te trekken. Tja....

Een pistetraining zonder snelheid.

Gisteravond ben ik eindelijk nog eens naar de clubtraining geweest op de Nekker. (nog maar de tweede dit jaar) Brrr, het was veel te koud om soepel te lopen. En ik had heel veel last van mijn pijnlijk been (= van mijn hernia, waar ik moet mee leren leven.) Normaal gaat de pijn weg met het lopen, maar nu bleef ze de hele training erin. De meeste dames besloten om gewoon toerkes rond de Nekker te lopen, dus niet op de piste. Maar als ik naar de piste kom, wil ik wel op de piste lopen natuurlijk. Gelukkig vond ik in Else mijn ideale trainingsmaatje. Zij kan goed tempo houden en we liepen niet te snel. Bij uitzondering heb ik nu eens zelfs mijn chronometer niet gebruikt. Want de tijden zullen wel niet denderend geweest zijn. Maar we vonden toch allebei van onszelf dat we goed getraind hebben : 200 m, 400 m, 600 m, 800 m ...... en daarna moest er een 1000 m komen, maar die hebben we gesplitst in 600 + 400.
Met al dat smog-alarm moet je een beetje creatief zijn, nietwaar.
En zoals vroeger bijna elk verslag in het Wespelaars clubblad eindigde : "Moe maar tevreden keerden onze vrienden huiswaarts".