Wat brengt de toekomst ?

Zal ik nog eens wat zeuren over mijn rug en benen en voeten en tenen ?
Wel ja. Daar dient een blog toch voor, zeker. Je hoeft je naasten niet de oren van hun kop te zeuren ; je schrijft het gewoon allemaal van je af op je blog.
En wie het wil lezen, leest het en de anderen niet.
De therapeutische functie van een blog...
Mijn benen en voeten dus.
Genepen gevoel, alsof ik hele straffe kousen aan heb. Elektriciteit in mijn benen. Krampvoeten. Hoe kan ik het uitleggen ?
Geen mens snapt wat ik voel. Helaas ook geen enkele dokter.

Het begon allemaal op 14 november 2010.
Eind 2011 had ik nieuwe hoop.
De fysiotherapeute, die ik toen raadpleegde, was ervan overtuigd dat het in orde zou komen en dat ik opnieuw zou kunnen lopen.
Nou, een beetje lopen kan ik inderdaad wel. Maar dat verkeerde gevoel in mijn benen en voeten blijft daar nog steeds zitten. De hele dag ; altijd.
Waarschijnlijk een zenuw die een klein beetje gekneld zit, in mijn rug.
Of het goed is om daarmee te blijven lopen, weet ik niet.
Met de fysiotherapie, die me nieuwe hoop gaf, is het ook niet goed gekomen. Het is eigenlijk nog altijd hetzelfde.
Akkoord, een mens hoeft niet te lopen in het dagelijkse leven. Maar nu begin ik me toch af te vragen of ik dan mijn hele verdere leven met dat rare gevoel moet blijven rondlopen. Het ziet ernaar uit dat dat inderdaad het geval is.

Omdat mijn rug en benen altijd 's avonds beter zijn dan 's morgens, denk ik dat het aan mijn matras ligt. Mijn rug recupereert niet tijdens mijn slaap. Ik kom uit bed zoals een tachtigjarige.
Dus : nu is al mijn hoop gevestigd op de nieuwe matras, die woensdag geleverd wordt.
Nog drie nachten slecht liggen, en daarna de hemel op aarde ?
Eindelijk terug zo goed slapen als ik vroeger altijd deed : als een roosje. En uitgerust aan de nieuwe dag beginnen, in plaats van geradbraakt aan de nieuwe dag beginnen.
Misschien komt daarna alles vanzelf goed.
Ik hoop het van harte.
Geloof ik nog in Sinterklaas ? ... Nog drie keer slapen...

Dood

Waarom denk ik tegenwoordig elke dag aan de dood ?
En waarom doen andere mensen alsof ze niet sterfelijk zijn ?
Alsof er niets aan de hand is ?
Als je veel aan de dood denkt, kan je het hele leven relativeren.
Dat is het voordeel van dat vele denken aan de dood.
Dood hoort bij het leven (en ik kan hier nog wel wat cliché's opschrijven.)

Ik heb net een boek gelezen : "Ochtend en avond" van Jon Fosse.
En weer ging het over de dood.
Een troostrijk verhaal over leven en sterven.
Over een visser die oud is geworden en die een rijk gevuld leven heeft gehad.
Al zijn leeftijdsgenoten zijn al lang dood.
Hij is tevreden met zijn kinderen en kleinkinderen, en hij denkt vaak aan zijn overleden vrouw. Het is in een eenvoudige stijl geschreven ; beschrijvend wat hij elke dag zoal doet : een kopje koffie drinken, een boterham eten (hij moet toch wat eten, ook al heeft hij geen honger)... Maar je voelt als lezer de sfeer ; die eenzaamheid van een man wiens vrienden allemaal dood zijn.
Op een dag ontmoet hij zijn gestorven vriend en samen varen zij uit.
Bij terugkomst in de haven ziet hij tot zijn vreugde dat zijn vrouw hem staat op te wachten. En samen gaan ze naar huis. En het huis, dat altijd kil was sinds zij gestorven was, zag er plotseling weer warm en uitnodigend uit.
Daarna vaart hij weer uit, samen met zijn vriend, die "was uitgekozen om hem naar de overkant te helpen"...
...daar waar geen pijn bestaat en geen verdriet.

En ik denk aan onze papa die nu al anderhalve maand dood is.
Hoe hij ook al vele leeftijdsgenoten had overleefd.
Onze onmacht. Vijf kinderen die geregeld op bezoek kwamen, maar ... het kon nooit meer worden zoals vroeger.
Toen hij net gestorven was, leek hij te glimlachen.
't Was goed geweest.

Op de laatste maandag van zijn leven zat hij nog de krant te lezen aan tafel, en ik zat, twee meter bij hem vandaan, een boek te lezen dat ik toen bijna uit had : "Vader Goriot" van Honoré De Balzac. Waarom juist dàt boek ? Toeval, zeker. Een klassieker die ik nog niet had gelezen en die ik net bij De Sleghte op de kop had getikt voor 5 euro.
Ik zat daar dus te lezen over een vader die sterft...
Het was in de laatste week van papa zijn leven.

En nu moet ik toch eens een vrolijker boek gaan lezen.
Ik heb nog drie dunne boekjes van de bib klaarliggen.
Het lange paasweekend nodigt uit tot lezen.
Laat ik maar beginnen met Flaubert. "Drie vroege vertellingen".
"Kom, herinneringen aan slapeloze nachten, kom maar, mijn dromen van een arme gek. Kom allen bij mij, kom allemaal, mijn brave kwelduivels, die 's nachts op mijn voeten springen, over mijn ruiten rennen, naar het plafond klimmen..."

Oh oh, zo te kunnen schrijven !...

Een jaar en vier maanden

zit ik nu al met dat genepen gevoel rond mijn heupen en in mijn benen en voeten.
De fysio-therapeute gaf me, enkele maanden geleden, weer hoop.
En ik begon effectief opnieuw te lopen.
Maar nu zijn al mijn spieren goed los. Niets zit nog verkrampt. Ik beweeg meer dan genoeg ; ik stretch meer dan genoeg. En toch blijft het daar zitten, dat vreemde gevoel.
Ik kan wel lopen (nou ja, "joggen" tegen 8 km/u), maar veel lol beleef ik er op die manier niet aan.
Het lijkt wel of ik te veel elektriciteit in mijn lijf heb.
Of zouden al die stralingen in huis (van "draadloze" dingen) de oorzaak zijn ?
Een mens begint vanalles te denken.
Feit is dat de oorzaak nog steeds niet gevonden is.
Mijn huisarts blijft erbij dat het gewoon komt van de hernia. Lijkt mij ook de meest voor-de-hand-liggende uitleg. En dat daar dus een zenuw meer gekneld is geraakt, zonder dat dat op de scan zichtbaar was.
Zeer vervelend, iets mankeren maar niet weten wàt.
Opereren kunnen ze niet doen, als men zelfs geen diagnose kan stellen, en als je geen pijn hebt.
Er dus maar mee leren leven ?
Ik vrees dat er niets anders op zit.

Trappen lopen

Eergisteren zag ik op tv toevallig iets over het trappen lopen in de Empire State Building. Dat was een wedstrijd ! Om het eerst boven.
Rare mensen, die Amerikanen.
Hoeveel trappen het waren, dat weet ik niet. Véél, alleszins.

Toevallig was men deze week hier in ons gebouw aan de lift aan 't werken.
Alles moest dus via de trap gebeuren.
Als je weet dat ik op de 7e verdieping woon, kan je je wel indenken dat ik dezer dagen al heel wat indoor-training in de benen heb. Zo'n 100 treden per keer; hijg hijg.
Respect voor die mensen die de Empire State Building op rennen.

Ik bekijk het van de positieve kant : buiten was het deze week toch te koud om te lopen (slecht voor de luchtwegen). En ik heb de hele week goede indoor-trainingen afgewerkt.
Dat neemt echter niet weg dat ik blij ben dat de lift dit weekend opnieuw kan gebruikt worden.

Te optimistisch geweest ?

Zondag, 15 januari, heb ik 55 minuten gelopen, bijna aan één stuk.
Heel traag.
Daarna was er het nieuwjaarsfeest van de familie Lens.

En vanaf maandag ging het weer slechter met mijn rug.
Pijn in linker been.
Had ik te lang gelopen die zondag ? Of had ik achteraf te lang op een slechte stoel gezeten ? Ik weet het niet. Feit is dat ik dinsdag nog meer pijn had, gevolgd door een slapeloze nacht.
Dus die woensdag zag ik het helemaal niet zitten om te gaan lopen.
Doodmoe en pijn.
Terug naar af ?

Meer dan een jaar had ik geen pijn meer gehad in mijn benen. Want ze waren voos, dus niet pijnlijk. Nu zit er duidelijk opnieuw gevoel in... Dat wel.

Een hele week geen meter gelopen.
Zondag 22 januari heb ik me weer aan vier kilometer gewaagd. Het ging wel.

Ik had al een tijdje de indruk dat ik in bed in een putje lig. Matras versleten na minder dan 10 jaar ?
Ik had er dan maar voorlopig een plank onder gelegd.
Maar da's ook niet goed. Ik vond geen enkele goede slaaphouding meer.
Gisteren de plank er terug van onderuit gehaald , en ik heb nu behoorlijk goed geslapen, in mijn putje.

Vandaag ga ik nog eens een loopje doen in het park.

Ik zou me dringend nieuwe loopschoenen moeten aanschaffen, maar ik moet eerst zeker weten of ik het ga kunnen blijven doen, dat lopen.
Ik ben daar toch nog niet zo zeker van.

Al zes kilometer

Vandaag 6 km gelopen, zonder problemen.
Het rare gevoel in mijn benen en rond mijn heupen is er echter nog steeds.
Ik hoop het er binnenkort uit te kunnen lopen.
Misschien moet ik daarvoor toch nog wat langer aan één stuk lopen.
Ik loop wel trager dan ooit.
Maar : niet getreurd.
Ik loop.
En dat is al heel wat.

Telkens er iemand in het park mij inhaalt, denk ik bij mezelf : "Ach, die klop ik makkelijk, van zodra ik terug een normaal beengevoel heb".
Als mijn tempo volgende maand een beetje behoorlijk is, wil ik aan een eerste officiële jogging gaan deelnemen.