Oosterse dans

Gisteren heb ik de leukste les van de voorbije jaren gevolgd.

Ik had me ingeschreven voor een cursus "Oosterse dans".

Dat wilde ik al jaren doen, maar telkens gingen de looptrainingen voor. Nu niet meer.

En eindelijk kon ik dus zo'n cursus gaan volgen.

Fantastisch.

Nu heb ik vroeger ook wel een beetje aan ballet gedaan, maar dat is een eeuwigheid geleden.

Ik ben nog wel een beetje soepel van nature, doch vandaag blijkt duidelijk dat er bepaalde spiertjes in mijn lijf zitten waar ik het bestaan absoluut niet van vermoedde.

We waren met een groepje van twaalf vrouwen. De leeftijden varieerden van jong tot oud. (ik was nog niet de oudste). Het waren wel allemaal tamelijk slanke vrouwen die er zich wilden aan wagen. Waarschijnlijk omdat de aandacht bij deze dans nogal naar de buik en de heupen gaat.

De sjaal met belletjes, die rond de heupen van de buikdanseres wordt gebonden, dient eigenlijk om goed de ritmische bewegingen te horen.

Het was niet zo makkelijk ! 't Is niet zomaar wat met je heupen wiegen, nee nee.

Probeer bv. maar eens je bovenlichaam heen en weer te bewegen of van voor naar achter, terwijl je onderlichaam perfect stil staat (en omgekeerd).

De bedoeling van die dans is natuurlijk dat het er zeer sensueel uitziet.

Maar dat was bij ons niet bepaald het geval !

Je had ons moeten bezig zien.

Gelachen dat we hebben.

We zullen allemaal nog erg veel moeten oefenen, willen we hiermee mannen verleiden...(want die dans is eigenlijk een verleidingsdans, afkomstig uit Egypte.)

Ongelooflijk plezant !

Naar het schijnt is het buikdansen zo fel in de mode gekomen door Shakira.

Ja, die kan er wel wat van.

"My hips don't lie."

Spurtjes (of wat er moet voor doorgaan)

Zonet las ik op de blog van André Lafère dat hij weer veel harder had gelopen dan wat de bedoeling was. "En daarvoor moet je bijna vijftig zijn", schrijft hij.
Wel, ik heb mij woensdag ook laten verleiden tot sneller lopen. Het was wel geen duurloop die ik te snel liep (want dat lukt mij nooit). Woensdag was het zeer warm en ik had zo'n zin in sprintjes trekken, dat ik het echt niet meer kon laten.
Heerlijk : 100 m, 200 m, 300 m ; zo snel als ik kon.
Wat was dat lang geleden, en wat had ik dat gemist !
Het blijft toch leuker dan duurloop, vind ik.
En, ik heb het vorige week zelf bewezen : zonder snelheidstraining kom je er ook niet op een tien- kilometer-loop.
Echt niet.

Vrolijk Paasfeest !

Wat doe je met Pasen, als je al lang niet meer gelovig bent, en als de klokken van Rome niet meer komen ? Je luistert naar de Mattheüs-passie van Bach en automatisch kom je toch in de sfeer...
Mooi.

(Er klopt iets niet met mijn blog. Het berichtje van dinsdag heeft geen datum meegekregen en dat van gisteren, daar staat nu 'dinsdag' boven. En vandaag is het niet zaterdag 11 april, maar zondag 12 april. Vreemd.)

Hoe is het ondertussen afgelopen met de 10 km van Mechelen ?
In één woord : slecht.
Ik voelde al van bij de eerste stap dat het niet draaide. Maar ja, je denkt dan dat het na een paar km wel zal beteren.
Als lopen zwoegen wordt, is de lol er snel af.
Aan de 5 km zat ik al aan 29 min. . En onder het uur eindigen, vond ik een absolute must. Ik dacht : eens we Muizenbrug over zijn, hebben we rugwind en dan zal het wel beter gaan. Maar niks daarvan.
Op 6 km besloot ik de pijp aan Maarten te geven.
Maar hoe geef je op als het één grote ronde is ? Gewoon verder stappen en wat lopen, en iedereen laten passeren, tot je de kleedkamers bereikt.
Weer een jogging om snel te vergeten.
Het enige leuke eraan was dat ik eindelijk nog eens wat clubgenoten heb gezien.
(hoewel er opvallend minder waren dan andere jaren. En onze fotograaf moesten we ook missen want die is op stage).
Hoe moet het nu verder ?
Ik hoop dat mijn volgende jogging wat beter gaat ; want anders moet ik mijn loopschoenen alsnog in de wilgen gaan hangen.
De wandelsport is ook een mooie sport (?!)
Die heb ik gisteren ruimschoots beoefend.

Op stage

Een groepje RAM-atleten is momenteel op stage in Aix-en-Provence.
Ik volg aandachtig hun avonturen, via de blog van André (zie RAM-site).
Amai, ze trainen daar wel hard !
Aan het weer ginder kan ik niet goed aan uit. De ene keer verbranden ze in de zon, en dan zie je ze op foto weer met een compleet trainingspak aan...(?)
André was tevreden over het eten : atletenvoedsel. Maar de jongeren lijken hun buik al vol te hebben van het "konijnenvoer" en de pasta en de rijst.

Hier ziet het weer er vandaag prima uit : in de week voorspelde men voor zaterdag 14°C, en nu is het om en bij de 20°C.
Als het zo mooi zonnig blijft, krijgen we strakjes een prachtige '10 km van Mechelen'.
Maar op één dag kan men hier in België vele seizoenen meemaken. Dus : afwachten maar.

Nog even mijn outfit keuren, en ik ben er klaar voor.

Zaterdag de 10 km van Mechelen

Ja ja, zaterdag is het weer zover : de 10 km van Mechelen staat op het programma. Een mooie jogging langs de oevers van de Dijle.
En hoe zit het met mijn voorbereiding ?
Ach, het kon slechter.
Ik heb wel al drie weken wat last van mijn hamstring, zodat ik niet voluit heb kunnen trainen. Anders had ik zeker meer kilometers in de benen.
Maar ik ken dat al : in Mechelen is het altijd iets : vorig jaar die hernia, die de kop op stak. Het jaar voordien : zo snikheet dat ik, met een hoofd als een boei, moest opgeven na drie kilometer : geen lucht meer en te snel gestart...
Het jaar daarvoor : enkel maar getraind op sprint, zodat 10 km wel hééél ver was.

De weergoden voorspellen voor zaterdag : zo'n 14°C, wisselende bewolking met kans op regenbuien, en weinig wind (dat laatste vind ik heel belangrijk op de dijk).
Ooit heb ik de laatste kilometers van de 10 km van Mechelen in echt stormweer moeten lopen ; terwijl de eersten van de koers nog in mooi weer waren aangekomen.
Dat komt ervan als je twintig minuten later aankomt dan de eerste...
Aprilse grillen.

Bij de dood van een huisdier.

Kinderloze mensen, die zich (te) veel hechten aan een huisdier, daar wordt achter hun rug om gelachen. Ik ben mij daar ten zeerste van bewust.
Daarom wil ik hier niet uitweiden over de dood van mijn kat.
Ze was meer dan 16 jaar bij ons, en... dat is verdomd een hele tijd.

Ik heb op het net een mooie tekst gevonden, die ik wil opdragen aan Musti :

De Regenboogbrug
----------------------------
Er is een plaats in de hemel die Regenboogbrug heet.
Als een dier waar je veel van houdt, doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboogbrug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden. Er is echter één klein ding :
ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.

Ze rennen en spelen met elkaar.
Maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen ; hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboogbrug...

(auteur onbekend)