Een lekker loopweertje

Vorige week had ik de planning van de dinsdagtrainingen gezien en voor gisteren stond er op het programma : een aantal keer duizend meter op de piste. Dus : wat kon ik daar gaan doen ? Dan liever op woensdag naar het park. Ik twijfelde vanmorgen nog even om op de dijk wat aan mijn snelheid te gaan werken ; maar ach : er is geen enkele wedstrijd in zicht. Waarom dan niet wat gezelschap van loopmaatjes opzoeken.

Het werd een aangename rustige training. In normale omstandigheden zou ik me op dit moment volop aan 't voorbereiden zijn op de Vlaamse kampioenschappen, die er binnenkort aankomen. Dan zou ik zo'n joggingske verloren tijd vinden. Maar dit jaar is geen normaal jaar.

Alleen : nà de twee ronden kon ik het toch niet laten om eens een 600 meter te proberen op de omloop die onze snelle mannen daar ook doen, rond de rozentuin. Mijn tijd daarop is niet voor publicatie vatbaar. Maar het is wel een mooi rondje, dat ik zeker nog vaak zal doen. En natuurlijk volgende keer wat sneller...

Mooi weer voor een pistetraining.

Daar is ze dan, de zon.
Fantastisch.
Dinsdag ben ik eindelijk terug op de piste gaan trainen. Enfin, gaan proberen toch.
Na de poging van 5 augustus, die zich beperkte tot één 100 meter, was ik niet meer op de piste geweest. Altijd maar gejogd in het park.
Maar nu werden de kriebels toch echt te groot.
Op het programma stond : 6 à 8 maal 400 meter, met daartussen telkens 400 meter joggen.
Nou moe !
Ik heb één 400 meter gedaan en twee maal 200 meter.
Het was heerlijk.
Maar ik ben er nu nog stijf van.
Niet veel gewoon natuurlijk.
Verder geen probleem.

Wat ik me al een tijdje afvroeg : is het nu DE blog of HET blog.
Beiden zijn correct. Dus : deze blog of dit blog. Allebei goed.

Zeven kilometer

Sinds woensdag had ik niets meer gelopen. Dus ik was er gisteren (zondag) op gebrand om weereens een trainingske te volbrengen in het park. Het zag er nogal zwaar bewolkt uit toen ik mijn ogen opende. Pff, wat een weer. Maar slechts twee trainingen op een hele week, dat is al zo vreselijk weinig, dus deze mocht ik echt niet missen.
Dan is het probleem : wat trekt men aan om te lopen in dit weer ?
15°C : dat gaat nog wel in short en t-shirt. Liever iets te koud dan te warm. Van het lopen krijg je het wel warm. Het was een goede keuze. Het ging zeer vlot, in de motregen.
Ik kon het loopgroepje makkelijk volgen gedurende twee ronden. Eigenlijk had ik best nog wat verder gekund.
Twee ronden + een kilometertje uitlopen. Dat maakt dus : zeven kilometer zonder moeite.
Verder hoeft niet. Nu ga ik het telkens wat sneller trachten te doen.
Want ik was nu wel tevreden met 35 minuten op 6 km ; maar vroeger kon ik dat in 32'30". En dan verloor ik al veel t.o.v. één ronde (die ik in minder dan 15 min. deed).
Het eeuwige probleem : snel lopen én je snelheid behouden op een langere afstand.
Daarvoor moet je dan weer weerstand trainen natuurlijk.
Want wat men ook beweert : met alleen maar kilometers lopen, word je nooit snel.

Afscheid...

Deze prachtige foto vond ik op de website van Kim Gevaert.
Kim heeft gisteravond officieel afscheid genomen van de topsport.
Ze werd uitgewuifd en toegejuicht door tienduizenden mensen.
Mooi dat deze editie van de Memorial Ivo Van Damme dit speciale feestje had om de sfeer wat op te krikken. Want verder was er weinig te beleven. Zoals altijd in een olympisch jaar, waren de atleten duidelijk moe. Dat was te verwachten. En dat is ook heel normaal. Ze hebben gepiekt naar Peking, en nu is het voorbij.
Vroeger gingen Patrick en ik elk jaar live de memorial bijwonen.
Fijn dat er zo veel mensen dan plotseling naar atletiek willen komen kijken. Mensen die er natuurlijk weinig van kennen. Dan hoor je rondom je vragen als : "Hoe lang is zo één ronde ?
Waar start de 1500 meter ? Waarom mag die nu nog eens springen ?" enz enz.
Ze moeten ook persé een wereldrecord zien ; anders is de meeting niet geslaagd.
Een wereldrecord schud je niet zomaar uit je mouw, hoor.
En dan die 10.000 meter. Wilfried Meert denkt dat de Belgen absoluut een 10.000 meter willen zien. Liefst mét oorverdovend tromgeroffel erbij !
Ik weet niet of het waar is dat Belgen graag een half uur kijken naar mensen die rondjes lopen ; ze kennen bijna niemand van die deelnemers...

Maar goed. Kim Gevaert heeft dus afscheid genomen.
Ivan Sonck zou zeggen : "Zij was een verdienstelijk atlete. Zeker op Europees niveau"....

In ieder geval is zij overtuigd anti-raciste, en dat is een verdienste....

Een hernia ? Wat is dat ?

Mijn hele atletiekzomer werd dit jaar overheerst door de hernia, die zich vanaf april zo hard liet voelen dat ik hem niet meer kon negeren.

Eigenlijk liep ik al zo'n drie jaar met die hernia rond. Het begon met wat tintelingen in mijn rechter been. Daarna echt pijn in dat been. Als ik ergens lang moest rechtstaan, was het niet te harden. Maar hoe meer en hoe verder ik liep, hoe beter. Ik kon het er dus telkens uit lopen.

Tot het op 18 april 2008 gedaan was. Niets te lopen, niets te stappen. Niets meer.

Sommige mensen vragen me hoe een sportief mens een hernia kan krijgen. Anderen menen dat het juist kan komen door te veel aan sport te doen.

Beiden hebben ongelijk. Je krijgt dat zomaar, met de leeftijd. Niet door veel te lopen.

Het is de tussenwervelschijf die uitstulpt, en die begint te drukken tegen de zenuwbanen in je rug. Zo krijg je tintelingen en/of pijn in je been of zelfs tot in je tenen.

Nu las ik dat het soms ook gepaard kan gaan met het uitvallen van de spierfuncties ! Dàt was dus bij mij het geval.

Momenteel heb ik nergens last van (iets wat eigenlijk al drie jaar geleden is). Hopelijk blijft het heel lang zo goed. Het zomerseizoen op de piste is natuurlijk de mist in gegaan. Maar ik moet maar even denken aan april en mei en juni, en dan ben ik weer ontzettend blij dat ik gewoon een eindje kan lopen. Vandaag ging het weer prima. Zes kilometer in het park, zonder moeite, bijna in mijn vroegere tempo. Zou ik toch eens geen lekker sprintje lanceren binnenkort ?

Ik bereid me dan maar voor op het veldloopseizoen. Maar ik cross niet graag ; alleen als het mooi weer is en als er niet te veel modder ligt, is het te doen.

En als mijn rug het over enkele maanden nog even goed doet als nu, ga ik terug de piste op.

Ik moet volgend jaar toch echt wel enkele knalprestaties neerzetten bij de W50...

Ja, lach maar, een mens moet toch een doel hebben, een reden om te trainen.

Ik zal beginnen met het verbeteren van een paar clubrecords. Jammer dat ik zo laat in de zomer verjaar. (Momenteel ben ik al wel 49 geworden... maar het pisteseizoen is dan ook bijna ten einde.)

Slotrit van de Eneco-tour.

Vandaag dacht ik nog eens in het park te gaan lopen met het loopgroepje van woensdagvoormiddag. Men was wel druk alles aan 't afsluiten voor de Eneco-tour, die door Mechelen komt. Maar ik dacht dat ik nog wel met mijn fietske naar het park zou kunnen om 10 uur. Op de Plaissancebrug vroeg ik, voor alle zekerheid, aan een vriendelijke politieagent of ik een uurtje later terug over de brug zou kunnen.

Nee, dus. Om half elf zou alles afgesloten worden, zelfs voor fietsers.

Mmm, dat kon ik niet riskeren. Dus fietste ik maar terug naar huis. Noodgedwongen ben ik dan maar in mijn eentje op de dijk gaan lopen. Dat is daar wel harde ondergrond, maar ja. Miischien kan ik daar ondertussen al wel terug tegen. Vroeger liep ik veel vaker op de dijk dan in het park.

In een joggingtempo vertrok ik voor een km opwarming. En dan, omdat ik dan toch op de dijk was, een testje op de 2 km. Het viel wel mee. Ongeveer twaalf km per uur. Terwijl ik toch nog steeds bijzonder weinig train... Dan nog drie km uitgelopen. In die drie km ben ik even gestopt om een klapke te doen met een vrouw die daar vaak met haar honden wandelt en die mij al maanden niet meer had gezien. Even uitgelegd wat mij enkele maanden geleden was overkomen. Vroeger, toen ik nog serieus trainde, stopte ik natuurlijk nooit om een praatje te maken (want de chronometer liep voort), maar we groetten elkaar wel altijd en zo kennen we mekaar toch een beetje. De honden die zij bij zich heeft, een grote en een kleine, zijn gelukkig niet geïnteresseerd in het tussen de benen van lopers lopen...(!)

Als ik in september aan een paar joggingskes zou kunnen deelnemen, is mijn zomerseizoen toch nog een heel klein beetje gered.

Voorlopig blijft mijn rug wonderlijk goed. Dus misschien kan ik wel terug een ietsje meer trainen. Misschien. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij zo wonderlijk goed blijft juist omdat ik zo weinig loop.